به هم زدن خلوت

به هم نزن خلوت کسی که به تنهایی عادت کرده:

در روانشناسی، «پاداش متناوب» (intermittent reward) یکی از قوی‌ترین محرک‌های اعتیاد است: حضور ناگهانی و سپس ناپدید شدن، دوپامین بیشتری ترشح می‌کند و اضطراب جدایی را تشدید می‌کند. همین مکانیسم است که تحمل تنهایی پس از یک ورود موقت را سخت‌تر می‌کند. آیا شما هم این حس را تجربه کرده‌اید که حضور ناپایدار کسی از نبودنش بدتر باشد؟

راهکار:

شاید کسانی که زود وارد می‌شوند و می‌روند، خودشان هم از تنهایی می‌ترسند و با این کار، خلأ درونشان را موقتاً پر می‌کنند؛ اما ناخواسته به دیگری هم آسیب می‌زنند.