دلتنگی برای کسی که نظم زندگیام را به هم ریخت:
دلتنگی فقط یک حس نیست؛ مغز در غیاب عزیز دقیقاً مثل ترک اعتیاد فعالیت میکند. دوری، مدار دوپامین و هشدار را فعال میکند و درد اجتماعی در همان ناحیهی قشر سینگولایت قدامی پردازش میشود که درد فیزیکی. یعنی «دل شکستن» یک استعاره نیست، یک گزارش نورولوژیک است. جالب است که دیدن عکس فرد دلخواه برای چند ثانیه این سندرم ترک را آرام میکند.
راهکار:
این حس را یک گام ملموستر کن: «یک قدم دور میشد» را به تصویری حسی گره بزن. مثلاً بنویس «فاصلهاش مثل عقب کشیدن یک صندلی از زیر میز شام بود؛ همهچیز سر جایش بود اما دیگر جایی برای نشستن نداشتم.» این بازنویسی، دلتنگی را از یک احساس انتزاعی به یک تجربهی قابل لمس تبدیل میکند و خواننده با همان اندوه تو نفس میکشد.