عاقبت دروغگویی؛ چرا با دروغ نمیشود چیزی را نگه داشت؟:
دروغگویی مداوم آمیگدال را حساسزدایی میکند؛ هر دروغ بعدی آسانتر گفته میشود اما هزینهاش در مغز کم نمیشود. مغز برای حفظ یک داستان جعلی باید نسخه حقیقت را هم فعال نگه دارد، یعنی حافظه کاری دو برابر مصرف میشود. به همین دلیل دروغگوها در تستهای شناختی سریعتر خسته میشوند و در بلندمدت روایتشان فرو میپاشد.
راهکار:
از نگاه اقتصاد رفتاری، دروغ مثل قرض گرفتن از اعتماد است: به محض اینکه حقیقت نشت کند، اصل و بهرهاش یکجا از تو پس گرفته میشود. به همین دلیل آدمهایی که با دروغ به موقعیت میرسند، ناچارند برای نگه داشتش دائم دروغهای جدید بسازند؛ این چرخه نگهداری، گرانتر از خودِ هدف است.