آدمها میدانند چه میکنند؛ دوره ندانستن تمام شده است:
بیشتر رفتارهای آزاردهنده «اشتباه» نیستند؛ انتخاب هستند. در علوم اعصاب به این «مدل پذیرش پیامد» میگویند؛ مغز پیش از هر عمل، هزینه و سود را شبیهسازی میکند و بعد دستور میدهد. حتی در آزمایش میلگرام، افراد «نمدانستم» نگفتند؛ گفتند «من فقط دستور بودم». دانستن همیشه هست، فقط گاهی وانمود میکنیم نبوده.
راهکار:
این جمله را برعکس ببین: اگر رفتاری تو را آزرد، بهجای «چرا این کار را کرد؟» بپرس «از این رفتار چه چیزی به دست آورد؟» پشت هر انتخابِ آگاهانه، سودی نهفته است؛ پیدا کردنِ آن سود، راه تصمیم بعدی را روشن میکند.