بگذار بسوزیم

بگذار بسوزیم؛ فریادی که دودش به آسمان رسید:

در اساطیر ایران باستان، دود آتشکده حامل پیام به آسمان بود. در مکتب تصوف، دودِ سوختنِ نفس، نشان خلوص است. شاید این 'دودمان' همان رها شدنِ روح از قفس تن باشد؛ فریادی خاموش که از شعله‌های خاموشی برمی‌خیزد. جالب است که 'دود' از نظر فیزیکی به علت گرما بالا می‌رود اما در نهایت ناپدید می‌شود—آیا رسیدنش به آسمان یک توهم است یا یک حقیقت شاعرانه؟

راهکار:

این بیت تداعی‌کننده افسانه‌ی پروانه و شمع است؛ جایی که سوختن نه یک فاجعه، که رهایی است. شاید دود، امضای ما بر آسمان باشد.