تفسیر بیت خوشا آنان که لالایی شنیدند و در گهواره مردند:
در فرهنگهای باستانی، لالاییها اغلب درباره مرگ نوزادان بودند تا مادران را برای احتمال از دست دادن فرزند آماده کنند. این بیت هم به همان سنت اشاره دارد. آیا چنین نگاه واقعگرایانهای میتواند نوعی آرامش در برابر فقدان باشد؟
راهکار:
این نگاه شاعرانه را میتوان از زاویهای دیگر هم دید: ندیدن رنج، بیخبری از عمق زندگی است. شاید آنکه غم را چشیده، قدر شادی را بهتر میداند.