حس تنهایی مثل مترسک با دستهای باز:
تحقیقات جان کاچیوپو، روانشناس اجتماعی، نشون داده تنهایی مزمن سطح کورتیزول (هورمون استرس) رو تا ۲۶٪ بالا میبره و خطر مرگ زودرس رو مشابه کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز افزایش میده. جالبه که مترسکها در واقع برای ترسوندن پرندهها ساخته شدن، اما پرندهها سریع عادت میکنن و دیگه اهمیت نمیدن—مثل آدمهایی که به تنهایی عادت میکنن. آیا این عادتشدن واقعاً محافظتکنندهست یا خودش زخم عمیقتری میزنه؟
راهکار:
این استعاره بهخوبی حس انتظار و بیپاسخی رو نشون میده. شاید نکته جالب این باشه که در روانشناسی، باز گذاشتن دستها نماد پذیرش و گشودگیه؛ ولی مترسک بودن یعنی همون پذیرش رو به تنها موندن تبدیل کردی. سوال اینجاست: اگر کسی واقعاً به سمتت بیاد، آیا حاضر به بغل کردنی؟