بغل کردن خود

رنجیدن از اطرافیان و پناه بردن به آغوش خود:

پژوهش‌های روان‌عصب‌شناسی نشان می‌دهند آغوش گرفتن خود، همان مدارهای لمسی-احساسی مغز را فعال می‌کند که آغوش دیگری؛ حتی ضربان قلب را آرام و کورتیزول را کم می‌کند. اما همین مکانیزم وقتی به انزوای مزمن وصل شود، می‌تواند امنیت را با حصار اشتباه بگیرد. مرز این دو کجاست؟

راهکار:

این شعر یک آغوش امن می‌سازد، اما آغوشی که فقط به خود بسته شود کم‌کم به حصار تبدیل می‌شود؛ تفاوت «خودکفایی هیجانی» با «قطع ارتباط» در وجود یک دریچه کوچک به سمت دیگری است.