آرزوی دوباره بغل کردن کسی که دوستش داری:
دانشمندان میگویند یک آغوش ۲۰ ثانیهای هورمون اکسیتوسین (هورمون عشق و اعتماد) را آزاد میکند و استرس را تا ۴۰٪ کاهش میدهد. جالب اینجاست که مغز ما فرقی بین خاطرهی یک آغوش و تصور آن قائل نیست – یعنی همین جملهی تو دارد همان هورمونها را در سیستمت فعال میکند. سوالی که پیش میآید: چرا فرهنگ ما آغوش را کمرنگ میکند درحالی که یکی از قویترین ابزارهای التیام است؟
راهکار:
این جمله یادآور قدرت آغوش در ترمیم زخمهای عاطفی است. اگر کسی را از دست دادهای، نوشتن خاطرات یا تصور یک بغل مجازی (مثلاً با بالش) میتواند به فرایند سوگواری کمک کند. روانشناسی میگوید بدن ما حتی تصور آغوش را بهعنوان واقعیت ثبت میکند.