بغل کردن از پشت

تنهایی واقعی در ساحل: آغوشی که دیگر نیست:

احساس سرما توی این صحنه تصادفی نیست. پژوهش‌ها نشان می‌دهد مغز ما طردشدگی عاطفی را در همان ناحیه‌ای پردازش می‌کند که سرمای فیزیکی را. هوای سرد ساحل دقیقاً همان مداری را در مغزت روشن می‌کند که جای خالی بغلش. یعنی زیستی‌ترین لایهٔ تنت هم بی‌اختیار فریاد می‌زند «نیست». اگر آب گرم بود و آفتاب می‌تابید، باز هم اینقدر می‌سوختی؟

راهکار:

همین که دریا هنوز صدا دارد و تو هنوز گریه می‌کنی، یعنی هنوز زنده‌ای و آن حس در تو نمرده است. تنهایی مطلق آنجا شروع می‌شود که حتی همین تصویر لعنتی هم محو شود و سکوت کامل بماند. شاید این درد، آخرین پلی باشد که به آن آدم وصلت کرده.