بغض صبحگاهی

دلتنگی و عادت به غیبت؛ بغضی که هر روز تازه می‌شود:

روان‌شناسان به این وضعیت «داغ مبهم» می‌گویند؛ چون فقدان قطعی نشده، مغز هر روز مدار پاداش را برای یک نشانهٔ بازگشت فعال نگه می‌دارد. نتیجه: صبح‌ها کورتیزول بالا می‌رود و امید کوچک، در واقع تلاش مغز برای کاهش دردِ عدم قطعیت است. چرا مغز برای یک غیبت، همان مسیر اعتیاد به دوپامین را طی می‌کند؟

راهکار:

این حس، سوگواری ناتمام است؛ روان‌شناسان به آن «فقدان مبهم» می‌گویند و همین مبهم بودن، آن را از غم عادی سنگین‌تر می‌کند. می‌توانی همین حس خام را به یک مونولوگ کوتاه صوتی برای پادکست یا ویدیوکست تبدیل کنی.