بغض و اعتبار انسان

چرا سختی‌ها و بغض‌ها دارایی هر انسان هستند؟:

در روان‌درمانی به این «رشد پس از آسیب» می‌گویند: مغز پس از تجربه‌ی درد، اگر فرصت پردازش پیدا کند، مدارهای همدلی و تصمیم‌گیری را تقویت می‌کند. اما نکته‌ی عصب‌شناختی اینجاست: بغضِ فروخورده، آمیگدال را حساس‌تر و قشر پیش‌پیشانی را خاموش‌تر می‌کند؛ یعنی «اعتبار» فقط وقتی دارایی می‌شود که به روایت تبدیل شود. رنجِ پردازش‌شده، خرد است؛ رنجِ سرکوب‌شده، سمی.

راهکار:

این ایده را می‌توان با مفهوم «رشد پس از آسیب» تکمیل کرد: سختی‌ها به‌خودیِ‌خود سرمایه نیستند؛ زمانی سرمایه می‌شوند که از آن‌ها روایت ساخته شود و به بینش یا همدلی تبدیل شوند. بغضِ پردازش‌نشده، برعکس، فقط بار اضافه می‌آورد.