بغض هنگام دیدار

حسرت دیدار و ناتوانی در فراموش کردن عشق:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که دیدن چهرهٔ کسی که عمیقاً دوستش داشته‌ای، همان بخش‌های مغز را فعال می‌کند که در اعتیاد فیزیکی درگیرند – دوپامین و نوراپی‌نفرین. به همین دلیل است که «فراموش کردن» مثل ترک یک ماده مخدر می‌ماند. جالب است که بغضی که نمی‌تواند به گریه تبدیل شود، در واقع تنش عضلانی حنجره ناشی از سرکوب هیجانی است. آیا تا به حال به این فکر کرده‌ای که شاید این واکنش، یک محافظ باستانی برای جلوگیری از ابراز آسیب‌پذیری در برابر شکارچیان بوده؟

راهکار:

این حس بغض و ناتوانی در بیان، ریشه در «ناهماهنگی شناختی» دارد: ذهن‌ت هنوز آن رابطه را «ناتمام» می‌بیند، چون خداحافظی واقعی انجام نداده‌ای. شاید نوشتن یک نامهٔ خداحافظی برای خودت (بدون فرستادن) بتواند به مغزت سیگنال پایان بدهد.