وقتی بغض دیگران در نگاهت مینشیند:
نورونهای آینهای (Mirror Neurons) در دهه ۹۰ در میمونها کشف شدند. وقتی یک میمون حرکتی را میدید، همان نورونهایی که خودش برای انجام آن حرکت استفاده میکند، فعال میشد. در انسان، این سامانه حتی به احساسات هم سرایت میکند: دیدن اشک دیگری، همان مدارهای مغزی غم را در تو روشن میکند. پس بغضی که در نگاه دیگری میبینی، واقعاً بغض خودت هم هست – مغزت مرز بین «من» و «دیگری» را تا حدی محو کرده. چقدر این مکانیسم همدلی را ارادی میدانی؟
راهکار:
این حس، یادآور «آینههای عصبی» در مغز است: وقتی بغض دیگری را میبینی، نورونهای آینهای همان منطقه از مغزت فعال میشوند انگار خودت آن بغض را حس میکنی. شاید دلیل ناراحتی عمیقات همین همحسشدن ناخودآگاه باشد.