بغض بی صدا

درد بی‌زبانی؛ وقتی هیچ‌کس زبانت را نمی‌فهمد:

در روان‌پزشکی، احساس «تابوت بودن بدن» به سندرم کوتار نزدیک است؛ وضعیتی که فرد فکر می‌کند مرده یا در حال پوسیدگی است. از سوی دیگر، نوزادان در هفته‌های اول معمولاً بدون اشک گریه می‌کنند، چون مجرای اشکی هنوز کامل فعال نشده؛ پس بغض بی‌اشک یک واقعیت زیستی است. زبان، قرارداد است؛ درد، پیش‌ازبانی.

راهکار:

این شعر از شکاف میان تجربه‌ی درونی و ترجمه‌ی بیرونی می‌گوید. شاید درد از آنجا می‌آید که زبان ابزار مشترک است، اما حس امضای شخصی؛ پس فهمیده‌نشدن همیشه نقص مخاطب نیست، بلکه گاهی فاصله‌ی امنی است میان جهان تو و جهان دیگران. نوزاد را ببین: گریه‌اش ترجمه‌ای ناقص است، نه پیامی کامل؛ اما مراقب معنا را از صدا می‌فهمد، نه از واژه.