ذوق اولین دیدار و بغض آخرین گفتار؛ دو خاطرهی ابدی:
در روانشناسی، قانون «اوج-پایان» میگوید ما یک تجربه را عمدتاً بر اساس شدیدترین لحظه (اوج) و پایانش به یاد میآوریم. جالبه که متن دقیقاً به اوجِ «ذوق اولین دیدار» و پایانِ «بغض آخرین گفتار» اشاره میکند. این فقط حس شاعرانه نیست، یک ترفند مغزی برای ذخیرهسازی خاطرات است. آیا خاطرات ما میتونن تحریفشده باشن اگر اوج بدی رو با پایانی شیرین ببندیم؟
راهکار:
حافظه ما قانون نانوشتهای دارد: اوج و پایان. ذوق اولین دیدار را به عنوان اوج لذت و بغض آخرین گفتار را به عنوان درس پایانی ذخیره میکند. شاید این یک مکانیسم بقا باشد تا دفعه بعد هم شجاعانه عاشق شویم، اما هوشیارانهتر تمامش کنیم.