سختتر از رفتن: وقتی میمانیم اما غریبه میشویم:
در روانشناسی اجتماعی، به این پدیده «فاصلهگیری عاطفی تدریجی» میگویند: زوجها بیآنکه خیانتی رخ دهد، صرفاً با کاهش خودافشاگری و همدلی، مانند دو غریبه رفتار میکنند. جالبتر اینکه اسکنهای مغزی نشان میدهد مغز ما هنگام مواجهه با شریکی که دچار بیگانگی عاطفی شده، فعالیتی مشابه دیدن یک غریبهٔ کامل از خود نشان میدهد. به نظرتان سکوت ممتد ترسناکتر است یا دعوای بیپایان؟
راهکار:
غریبه شدن معمولاً حاصل انباشت حرفهای ناگفته و انتظارات بیاننشده است، نه نبودِ عشق. شاید بد نباشد به جای تمرکز بر غمِ فاصله، به آخرین باری فکر کنید که واقعاً طرف مقابل را «دیدید»، نه صرفاً حضور فیزیکیاش را.