هیچکس حال مرا نمی‌فهمد؛ آرزوی ترک جسم در شب:
ایده جدا شدن روح از بدن در شعر و عرفان با پدیده «خروج از بدن» مرتبط است؛ عصب‌شناسان آن را به اختلال لحظه‌ای در ناحیه اتصال گیجگاهی-آهیانه‌ای مغز نسبت می‌دهند که بیشتر در حالت بین خواب و بیداری رخ می‌دهد. از سوی دیگر، «کسی حال مرا نمی‌فهمد» با «احساس بیگانگی» در روانشناسی وجودی همپوشانی دارد؛ در این حالت فرد تجربه درونی خود را غیرقابل انتقال می‌داند. شب‌زنده‌داری هم سطح کورتیزول را بالا نگه می‌دارد و این چرخه سنگینی روح را تشدید می‌کند.
راهکار:
این حس که روح می‌خواهد از تن جدا شود، همان واکنش مغز به اضافه‌بار هیجانی است؛ شب‌ها که محرک بیرونی کمتر می‌شود، مغز به‌جای استراحت وارد نشخوار ذهنی می‌شود. در شعر فارسی، «خلاصی روح از قفس تن» استعاره‌ای باستانی است، نه یک فکر تازه. شاید تاریکی فقط دارد نشان می‌دهد چه چیزی در روز روشن پنهان است.