چرا باید آدم رفتنی را بفرستی بره؟ (تاریخ مصرف آدمها):
یک پدیدهی جذاب روانشناختی: «سوگیری هزینهی هدررفته» باعث میشه آدمها به روابطی بچسبند که دیگه سودشون تموم شده، چون ذهن ما ترس از «باخت» رو بیشتر از لذت «برد» حس میکنه. جالبه که میمونهای آزمایشگاهی هم همین اشتباه رو میکنن – به میوهی خراب که سه روز بمونه دست نمیزنن، ولی ما آدما رو نگه میداریم! این نشون میده رها کردن یک مهارت تکاملیست که خیلیها یادشون نداره. چه چیزی باعث میشه نتونیم یه «بله» یا «نه»ی قاطع به رابطهمون بگیم؟
راهکار:
گاهی نگه داشتن کسی که زمانش گذشته، مثل خوردن نان کپکزدهست – فقط باعث مسمومیت روانی میشه. رها کردن نه ضعف، که نشانهی بلوغ عاطفیست.