بی‌فایده بودن گریه در بزرگسالی

چرا گریه در بزرگسالی بی‌فایده به نظر می‌رسد؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشون میده که گریه در نوزادان برای جلب توجه مادر و بقا طراحی شده، ولی در بزرگ‌سالی مغز با ترشح اکسی‌توسین و اندورفین فقط استرس رو کم می‌کنه—دیگر تأثیری روی دیگران نداره، چون سیستم پاداش اجتماعی تغییر کرده. سوال: آیا این بی‌فایده‌گی واقعی است یا فقط حاصل فراموشی نیاز اولیه‌مان به همدلی؟

راهکار:

این نگاه رو میشه بازنویسی کرد: در کودکی گریه ابزار بقا بود، در بزرگسالی وسیله‌ای برای تخلیه فشاره. بی‌فایده نیست، فقط هدفش عوض شده—از «گرفتن» به «رها کردن».