کمک یکطرفه؛ وقتی بدرد کسی میخوریم و بدردمان نمیخورند:
در بازیهای تکاملی به این «نوعدوستی یکطرفه» میگویند؛ پژوهشها نشان میدهد اگر فردی همیشه در دسترس باشد، دیگران بهجای قدردانی، او را یک «منبع تجدیدپذیر» میبینند و ارزشگذاری برایش متوقف میشود. مغز انسان برای اعتماد، قانونِ «مقابلهبهمثل» دارد: وقتی محبتی بیپاسخ بماند، هشدار خطا فعال میشود تا سرمایهگذاری روی آن رابطه متوقف شود. پس سؤال این است: مرز بین سردیِ سالم و بستنِ کاملِ درِ انسانیت کجاست؟
راهکار:
این جمله، یک تجربهی تلخ را به یک قانون مطلق تبدیل کرده است. بازنویسی دقیقترش میتواند این باشد: «اگر به کسی بدرد خوردی و بدردت نخورد، لازم نیست به همه بدرد نخوری؛ فقط بدرد بعدی را به کسی تقدیم کن که بدرد خوردن را بلد است.» مرز بینِ سرد شدنِ سالم و بستنِ کاملِ درِ محبت، همینجاست.