عشق یکطرفه و بیفایده: او انتخاب میکند:
در روانشناسی به این پدیده «تقویت متناوب» میگویند: وقتی گاهی گرم، گاهی سرد رفتار میکنند، مغز ما دوپامین بیشتری ترشح میکند و معتاد میشویم. دقیقاً مثل ماشین اسلاتی که هر چند بار یک جایزه میدهد. پس بیفایده بودنش واقعی نیست؛ اعتیاد به امید است. چه طور میشود از این چرخه بیرون آمد؟
راهکار:
این متن رو میشه از زاویهای دیگه دید: عشق دیوانهوار اغلب نه از سر عشق واقعی، بلکه از ترس تنهایی و وابستگی ناامن شکل میگیره. طرف مقابل که انتخابش رو میکنه، در واقع داره مرزهای خودش رو نشون میده. شاید به جای دیوانهوار دوست داشتن، وقتشه بپرسی: «من چرا حاضر نیستم انتخاب کنم که برم یا بمونم؟»