وقتی سعی میکنم عشق را پاک کنم، بدتر میشود:
اینجا یک پارادوکس روانشناختی وجود دارد: «اثر خرس قطبی» (Ironic Process Theory) میگوید هرچه ذهن را از فکری منع کنی، آن فکر پررنگتر برمیگردد. مرکب عشق روی فرش دل خشک نمیشود چون خودت با هر تلاش برای پاک کردن، جوهر را بیشتر پخش میکنی. سوال اینجاست: آیا راهی جز پذیرش این لکههای دائمی وجود دارد؟
راهکار:
این تصویر برگرفته از پدیدهی «فکر سفید» است: هرچه بیشتر سعی کنی چیزی را فراموش کنی، مغزت آن را قویتر تکرار میکند. شاید بهجای پاک کردن، بهتر باشد خاطره را بپذیری و به آن اجازهی محو شدن بدهی.