بدتر از نبودنش؛ هیچ‌کس شبیهش نیست:
در روان‌شناسی سوگ، «پیوند ادامه‌یافته» می‌گوید رابطه با فرد ازدست‌رفته قطع نمی‌شود؛ مغز جای خالی را با خاطره پر می‌کند. اما «هیچ‌کس شبیهش نیست» یک پارادوکس بی‌جای‌گزینی می‌سازد: جست‌وجوی شبیه، خود فقدان را عمیق‌تر می‌کند. پرتغالی‌ها به این حس «سوداد» می‌گویند؛ نه غم محض، نه عشق محض. آیا فقدان آدم‌های بی‌بدل، ما را منحصربه‌فردتر می‌کند یا تنهاتر؟
راهکار:
این جمله یک سوگ دولایه می‌سازد: نبودن او، و نبودن شبیه او. روان‌شناسی سوگ این را «جست‌وجوی بدل» می‌نامد؛ ذهن برای فرار از نهایی‌بودن فقدان، دنبال نسخه‌ای شبیه می‌گردد و چون پیدا نمی‌کند، فقدان را ابدی می‌کند. قفل این حلقه وقتی باز می‌شود که «شبیه‌نبودن» را نه دلیل بی‌همتایی او، بلکه نشانه‌ی تجربه‌ی منحصربه‌فرد خودت ببینی.