تو خطرناکترین مخدر من بودی؛ هیچ مسکنی برای دلتنگی:
نکته جذاب: مغز انسان در عشق اولیه همان دوپامین و اکسیتوسینی ترشح میکند که کوکائین و هروئین ایجاد میکنند. ولی وقتی آن رابطه «به کارت نیاد»، دقیقاً مثل اعتیادی میماند که به جای تسکین، درد را تشدید میکند. جالب این که محققان میگویند ترک چنین عشقی واقعاً «سندرم محرومیت» ایجاد میکند. سوال نهایی: آیا میتوان آگاهانه از این چرخه خارج شد یا باید منتظر «مسکنی» ماند که هرگز نمیآید؟
راهکار:
این استعاره دقیقاً به ارتباط بین مغز و اعتیاد عاطفی اشاره دارد. شاید جالب باشد بدانید که پژوهشها نشان میدهند ترک رابطهای سمی، همان مدارهای عصبی ترک مواد مخدر را فعال میکند. یک نگاه تازه: شاید «هیچ مسکّنی» یعنی باید به جای بیحس کردن، زخم را پذیرفت و گذاشت خوب شود.