به هم نرسیدن عاشقانه؛ وقتی هر دو در زمان اشتباه می‌آیند:
در فیزیک نسبیت، همزمانی مطلق وجود ندارد؛ دو رویداد برای دو ناظر می‌توانند ترتیب متفاوتی داشته باشند. این جمله دقیقاً نمایش یک ناهم‌زمانی عاطفی است: هر دو آمدن را تجربه کرده‌اند، اما در «اکنون» متفاوت. از نظر روان‌شناسی، خطای توافق نادرست باعث می‌شود هرکس تصور کند زمان حضورش بدیهی و مشترک است، در حالی که برنامه‌ی زمانی درونی هر فرد مستقل از دیگری است. آیا اگر هر دو یک ساعت را نگاه می‌کردند، باز هم این اتفاق می‌افتاد؟
راهکار:
این جمله را می‌شود مثل دو ساعت با عقربه‌های ناهمگام دید؛ هر دو حرکت می‌کنید و هر دو به فکر هم بوده‌اید، اما لحظه‌ی اتصال را گم کرده‌اید. پس مشکل از نبودِ خواستن نیست، از ناهماهنگی زمانی است.