بدگویی دیروز، رفاقت امروز؛ تناقض دورویی اجتماعی:
در روانشناسی اجتماعی به این وضعیت «ناهماهنگی شناختی» میگویند: مغز از تضاد بین بدگویی دیروز و همراهی امروز رنج میبرد و برای فرار از آن، یا بدگویی را شوخی و تخلیه هیجانی بازتعریف میکند یا فرد را «استثنا» میداند. بدگویی اغلب کارکرد ائتلافسازی دارد؛ دو نفر با به اشتراکگذاشتن یک راز منفی، ترشح اکسیتوسین و حس نزدیکی را تجربه میکنند. در نتیجه همان گفتوگوهای پشت سر، گاهی چسب اجتماعی جمع را بیشتر میکند. به نظرتان این چرخه در شبکههای اجتماعی شتاب بیشتری گرفته است؟
راهکار:
این رفتار را میشود جور دیگری دید: بدگویی همیشه نشانه نفرت نیست؛ گاهی تخلیه هیجانی نزد امنترین آدمهاست، همانهایی که فردا کنارشان میایستیم. به همین دلیل آدمها در جمعهای متناقض، همزمان هم گله میکنند و هم رفاقت.