بیداری با چشم بسته؛ وقتی درد زبانت را می‌بندد:
در روانشناسی، این حالت «فلج عاطفی» نامیده می‌شود، جایی که سیستم عصبی برای محافظت از فرد در برابر درد بیشتر، او را در حالت هوشیاریِ منفعل قفل می‌کند. جالب اینجاست که مغز در این حالت، مناطق مربوط به زبان و بیان را سرکوب می‌کند، دقیقاً مطابق با «حرفام به دردام بستگی دارن». آیا این سکوتِ اجباری، در درازمدت درد را کم می‌کند یا بیشتر می‌کند؟
راهکار:
این حس که درد، زبان ما را محدود می‌کند، می‌تواند نقطه شروع نوشتن باشد. یک دفتر «حرف‌های نگفته به درد» داشته باش و فقط برای خودت بنویس؛ گاهی بیرون ریختن کلمات روی کاغذ، فضا را برای گفتگو با دیگران باز می‌کند.