بدی کردن به دیگران

قانون کارما؛ تلخی کام دیگری، تلخی کام خود:

در روان‌شناسی، «ناهماهنگی شناختی» توضیح می‌دهد وقتی کسی عامدانه به دیگری آسیب می‌زند، ذهن برای کاهش تنش، قربانی را مقصر می‌بیند؛ همین مکانیزم لذت موفقیت بعدی را آلوده می‌کند، چون فرد باید هم‌زمان خود را خوب و عملش را بد بداند. این پارادوکس، ریشه روانی جمله «کام کسی را تلخ نکن» است.

راهکار:

این جمله را می‌توان به‌جای نفرین، یک قانون روانی دید: ذهنی که برای آسیب به دیگری دلیل می‌سازد، همان ذهن برای لذت بردن از موفقیت خودش هم به مجوز اخلاقی نیاز پیدا می‌کند؛ نتیجه اینکه تلخیِ تحمیل‌شده به دیگری، اغلب به شکل بی‌حسی یا اضطراب به تجربه درونی خودِ فرد برمی‌گردد.