بد بودن برای بقا

هیچکس لایق خوبی نیست؛ چرا باید بد باشیم؟:

در روانشناسی، این نوع تفکر با «سوگیری تأیید» گره خورده: وقتی باور داری هیچکس لایق خوبی نیست، ناخودآگاه فقط به دنبال شواهد نقض می‌گردی تا باورت ثابت شود. مغزت خاطرات بی‌عدالتی‌ها را تقویت می‌کند و مهربانی‌ها را فیلتر. این چرخه، «واقعیت‌نمایی» از تلخی می‌سازد. حالا سوال: آیا این «بد بودن» یک انتخاب است، یا یک زره برای محافظت از زخم‌های گذشته؟

راهکار:

این جمله سپری در برابر آسیب‌پذیری است: تظاهر به بدی برای فرار از ناامیدی. اما شاید ارزش واقعی در این باشد که لایق خوبی بودن را از قضاوت دیگران جدا کنی و ببینی که شایستگی تو، به نگاه هیچکس گره نخورده است.