بازنده در عشق

عشق: حماقت یا فداکاری؟:

تحقیقات نوروساینس نشون داده که عشق رمانتیک همان مدارهای مغزی اعتیاد رو فعال می‌کنه – دوپامین و اکسی‌توسین مثل کوکائین عمل می‌کنن و باعث می‌شن آدم برای یه «پاداش» انتزاعی تا مرز نابودی پیش بره. اسم این پدیده تو روانشناسی «سوگیری سرمایه‌گذاری» هست: هرچی بیشتر بدی، سخت‌تر می‌تونی عقب‌نشینی کنی. سوال اینه: آیا این حماقت یا یک استراتژی تکاملی برای بقای زوج از دست رفته‌ست؟

راهکار:

این بیت از زاویه‌ای دیگه: شاید عشق واقعی نه در قربانی کردن خود، بلکه در ساختن فضایی برای رشد متقابل باشه. سعی کن این روایت رو با نگاه «چه چیزی می‌سازیم؟» بازنویسی کنی تا از دام قهرمان‌بازی درنیای.