بازنده اصلی؛ وقتی فکر میکنی همه چیز درست میشود:
در روانشناسی، این حالت «خوشبینی خیالی» نام دارد. مغز ما با پیشبینی آیندهای مثبت، دوپامین ترشح میکند و لذت «امید» را به ما میدهد، حتی اگر احتمال تحقق آن کم باشد. این مکانیسم گاهی ما را از اقدام عملی بازمیدارد، چون ذهنمان قبلاً پاداش را دریافت کرده! آیا تا به حال متوجه شدهاید که گاهی فقط «حرف زدن» درباره یک هدف، انگیزه عمل کردن به آن را کم میکند؟
راهکار:
این جمله یک «تله شناختی» کلاسیک را نشان میدهد: ذهن ما تمایل دارد شکستها را شخصی و دائمی بداند («بازنده اصلی من بودم»)، در حالی که موفقیتها را شانسی و موقت. شاید مفید باشد که این روایت را به چالش بکشید و بپرسید: «اگر این جمله را درباره بهترین دوستم میشنیدم، چه پاسخی به او میدادم؟»