کارما در عشق: جواب بیمحبتی را میگیری؟:
باور به کارما در واقع یک سوگیری شناختی به نام «فرضیه دنیای عادلانه» است: مغز انسان برای تحمل بینظمی، خودش را متقاعد میکند که هرکس به سزای اعمالش میرسد. اما جالب اینجاست که مفهوم اصلی «کَرمَن» در سانسکریت به معنای «عمل» است، نه مکافات فوری. چیزی که ما کارما مینامیم اغلب نتیجه چرخههای ناخودآگاه دلبستگی و الگوهای تکراری رابطه است – بیآنکه نیروی ماورائی در کار باشد. آیا کارما واقعا تلافی میکند یا ما فقط زخمهای عاطفی را بازتولید میکنیم؟
راهکار:
کارما نه یک نیروی جادویی، که تداوم الگوهای ناخودآگاه توست: وقتی کسی که دوستت دارد را پس میزنی، احتمالاً در آینده هم عشق را از دست میدهی، چون خودت را ناآگاهانه در همان موقعیتها قرار میدهی. این یک خودآزاری پنهان است، نه تنبیه کارما.