بازگشت وقتی دیر شده

دیر برمیگردی وقتی که من مردم؛ پشیمانی بی‌فایده:

مغز انسان برای پردازش «فقدان نهایی» از سازوکار انکار جاودانگی استفاده می‌کند؛ به همین دلیل، خیال بازگشت فرد ازدست‌رفته حتی پس از مرگ، تقریباً در همه فرهنگ‌ها و اسطوره‌ها تکرار می‌شود. در روان‌شناسی، این حالت را «غم مبهم» می‌نامند، جایی که نبودِ قطعی با امید موهوم تاخیر می‌افتد و زخم التیام نمی‌یابد.

راهکار:

این جمله را می‌توان از لنز «تعلیق ابدی» نگریست: گویی گوینده خود را در انتظاری مرگبار منجمد کرده تا بازگشتی شرطی شود. اما اگر بازگشت هرگز رخ ندهد، آن‌وقت این شرط، زندانِ زیستن است. شاید تلنگر واقعی همین باشد: زندگی را در دستان کسی نگذاریم که تنها در نبودنمان معنا می‌یابد.