بازگشت و بی‌اهمیتی

چرا رفتن آدمها را مهم و برگشتنشان را بی‌اهمیت می‌کند؟:

تحقیقات روانشناسی نشان می‌دهد که «اثر کمیابی» باعث می‌شود چیزهای دست‌نیافتنی ارزشمندتر به نظر برسند. وقتی کسی می‌رود، نایاب می‌شود و ذهن ما او را بزرگ می‌کند. اما با بازگشت، نایابی از بین می‌رود و ارزشش عادی می‌شود. آیا این یک خطای شناختی در ارزیابی ماست؟

راهکار:

شاید این جمله بیشتر دربارهٔ ماست تا دیگران: ما وقتی به کسی نیاز داریم، او را مهم می‌بینیم و وقتی نیاز برطرف شد، ارزشش را نادیده می‌گیریم. پس اهمیت ظاهری، بازتاب نیاز درونی ماست.