بازگشت به تو پس از مرگ: عشقی از جنس ابدیت:
در فیزیک نظری، تعبیر «جهانهای موازی» مکانیک کوانتومی میگوید هر احتمالِ ممکن، واقعیتی جداگانه میسازد. یعنی در بینهایت جهان، نسخهای از تو پس از مرگ در لباسی دیگر بازمیگردد و دوباره عاشق میشود. این فقط شعر نیست؛ شاید گزارشی از یک احتمالِ علمی باشد. از منظر روانشناسی وجودی هم، باور به دیدار دوبارهٔ معشوق در جهانی دیگر، نوعی سپر در برابر اضطراب مرگ است. اگر عشق در تمام این جهانها تکرار شود، آیا هنوز همان عشق است؟
راهکار:
این بیت نگاهی به مفهوم تناسخ در عشق دارد. جالب است که در ادبیات فارسی، مولانا هم بارها از عشق فرامرگی سروده است: «از جمادی مردم و نامی شدم / وز نما مردم به حیوان برزدم». این همافزایی را میتوانی در ادامهٔ شعرت با وامگیری از تمثیلهای مولانا بسط دهی.