از دست دادن خود در عشق؛ داستان بازگشت:
تحقیقات نوروساینس نشون می‌ده که عشق رمانتیک اولیه، همان مدارهای مغزی اعتیاد (سیستم دوپامین) را فعال می‌کند. در این مرحله، «خود» موقتاً با «معشوق» ادغام می‌شود و مرزهای هویتی کمرنگ می‌شوند. این پدیده «هم‌آمیختگی خود» (Self-other merging) نام دارد. جالب اینجاست که پس از جدایی، مغز برای بازسازی مرزهای ازدست‌رفته، دچار نوعی «سندرم ترک» می‌شود. سوال اینجاست: آیا می‌توان بدون از دست دادن خود، عشق ورزید؟
راهکار:
این متن رو می‌شه از زاویه «بازیابی خود» دید: شاید گم‌کردن خود در عشق، نه اشتباه، که مرحله‌ای از رشد باشه. سوال اینه: چطور می‌شه از این نقطه، دوباره خود واقعی رو ساخت، بدون اینکه به دیگری وابسته باشه؟