بازگشت به خانه

‌رفتن بهانه است ، ڪبوتر هیچ وقت بامِ کهنـ‌ـ‌ـہ‌اش را گُم نمی‌کند...️

به خونه برگردیـم ‌؛ خونه آغوش حسینه مگه نـه ‌؟!️

کاش‌؛دوباره‌دختری‌بودم‌باچشم‌های‌لب‌ریز‌از شوق،مثل‌شکوفه‌ها.
نه‌دختری‌که‌الان‌هستم.من‌بخشی‌با‌ارزش‌و‌پر عشق‌ازوجودم‌رو‌تویِ‌خانه‌ای‌که‌درونش‌بزرگ شدم‌باقی‌گذاشتم.دیگر‌هم‌برنگشتم.
همون‌جا‌خوابیده‌ام؛اگرخاک‌روی‌قفل‌‌روکنار بزنی، من‌رو‌میبینی،من‌هنوز‌کف‌اتاق‌پوشیده‌از‌خاک، دراز‌کشیدم.️

پارت دوم .شکاف ها.
وقتی کلید را در قفل چرخاند، صدایِ شکستنِ یک مجسمه‌ی شیشه‌ای در سکوتِ خانه پیچید. انگار تمامِ امیدهایِ کوچکِ باقی‌مانده در هوا، خرد شدند. خانه، برخلافِ انتظار، ساکت بود. نه صدایِ تلویزیون، نه بویِ غذایی که در حالِ پختن باشد. فقط یک سکوتِ کش‌دار که بویِ تنهایی می‌داد.

او کیفش را رویِ مبل انداخت و مستقیم به سمتِ اتاقش رفت. اما قبل از اینکه بتواند در را ببندد، صدایِ پدرش از پشتِ سر آمد:
️