هرگز به جای رنج گذشته برنگرد! دلیلی روانشناختی:
جالب است بدانید فروید این رفتار را «اجبار به تکرار» نامید: مغز انسان ناخودآگاه به سمت درد آشنا کشیده میشود چون پیشبینیپذیر است و از ناشناختهها بیشتر میترسد. حتی اسکنهای مغزی نشان داده فعالشدن همان مدارهای عصبی هنگام بازگشت به خاطرات تلخ، دوپامین ترشح میکند - نوعی اعتیاد به رنج. آیا شما هم تجربه کردهاید که منطق میگوید برنگرد، ولی دلتان بهانهای قدیمی میآورد؟
راهکار:
این جمله هشداردهنده است، اما گاهی بازگشت به یک موقعیت دردناک میتواند نشانهای از رشد باشد اگر دلیل رنج از بین رفته باشد. بهتر است قبل از هر بازگشتی، صادقانه از خود بپرسید: «آیا واقعاً شرایط تغییر کرده یا فقط دلم برای آشناپریشی تنگ شده؟»