قانون کارما: ما میگذریم، اما کارما میزند:
در علوم اعصاب، پدیده «خطای پسنگری» نشان میدهد که مغز ما بعد از هر اتفاق بد، خودکار به دنبال دلیل در گذشته میگردد. این یعنی کارما بیشتر از آنکه یک قانون خارجی باشد، نیاز روانی ما به روایتسازی از عدالت است. آیا کارما واقعی است یا فقط داستانسرایی ذهن برای تابآوردن بینظمی گیتی؟
راهکار:
از دید روانشناسی، باور به کارما اغلب ریشه در نیاز ذهن ما به نظم و عدالت دارد. مغز انسان با سوگیری علتومعلولی، رخدادهای تصادفی را به اعمال افراد مرتبط میکند تا احساس کنترل را حفظ کند. پس کارما شاید نه یک قانون کیهانی، بلکه یک لنز ذهنی قدرتمند برای معنا دادن به بینظمیهای زندگی باشد.