تشویق بازیگر قشنگ زندگی با یادآوری زمین گرد:
زمین به دلیل چرخش، در استوا برآمده و در قطبها فرورفته است؛ یک کرهوار (شبهکره) کامل نیست. این انحنای واقعی، استعارهای باستانی از چرخه کنش و واکنش است. در روانشناسی، «فرضیه جهان عادل» توضیح میدهد چرا ذهن انسان اصرار دارد هر عملی را به نتیجهای اخلاقی گره بزند. در نمایشنامههای کلاسیک هم «پرده آخر» همیشه فرا میرسد. جالب است که در مدلهای کیهانشناسی چرخهای، حتی زمان هم ممکن است به نقطه آغاز بازگردد.
راهکار:
زمین گرد استعارهای از بازگشت ناگزیر کنشهاست. شاید این متن دعوتی باشد به تماشای زندگی، جایی که هر نقشی دیر یا زود افشا میشود. جذابیت اینجاست که بیننده باشی، نه نگران فریب.