بازیگر نباشی بازیچه میشی؛ راز کنترل زندگی:
در روانشناسی به این «مرکز کنترل» میگویند؛ کسانی که باور دارند زندگی را خودشان میسازند، آماری کمترین اضطراب و بیشترین تابآوری را دارند. حتی در آزمایش «شوک الکتریکی» سلیگمن، سگی که فکر میکند هیچ کنترلی ندارد، تسلیم میشود؛ اما اگر یک بار راه فرار را یاد بگیرد، الگوی helplessness میشکند. نقش «بازیگر» همان حسِ کنشگری است، نه لزوماً قدرت واقعی. آیا تو در کدام بخش زندگیت هنوز «بازیچه»ای؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر دید: «بازیچه» کسی است که حتی نمیداند در بازی است. پس اولین قدم برای بازیگر شدن این نیست که جیغ بزنی یا داد بزنی؛ این است که قواعد پنهان رابطه را کشف کنی. از امروز به جای «چرا من؟» بپرس: «این بازی چه قاعدهای دارد و من کجایش ایستادهام؟»