رفتن به شکلی که دیدن تو آرزو بشه:
یک حقیقت شگفتانگیز: در روانشناسی اجتماعی به این «اثر زیگارنیک» میگن – مغز ما کارهای ناتمام و تجربههای قطعشده رو خیلی بیشتر از کارهای تمامشده به خاطر میسپاره. وقتی طوری میری که دیدنت آرزو بشه، در واقع یک «موضوع ناقص» توی ذهن طرف مقابل میسازی که مدام روش تمرکز میکنه. تحقیقات نشون داده این حس میتونه تا ۴۰ درصد کشش عاطفی رو افزایش بده. سوال: آیا این استراتژی برای همه روابط جواب میده یا فقط جایی که از قبل جذابیت وجود داره؟
راهکار:
این جمله یک تاکتیک روانشناختی قدیمی رو نشون میده: «قانون کمیابی». وقتی دسترسی به چیزی محدود باشه، ارزشش توی ذهن بقیه چند برابر میشه. میتونی این حس رو با ایجاد تعمدی فاصلههای کوتاه و برنامهریزیشده در ارتباطات روزمره تقویت کنی، اما حواست باشه زیادی از حد نگذره که تبدیل به بیاعتنایی نشه.