نقاب اجتماعی و بازی نقشهای همیشگی:
تحقیقات نشان میدهد مغز انسان برای تطبیق با محیط، بهطور ناخودآگاه «نقابهای عصبی» میسازد: در محل کار یک مدار فعال است، در خانه مدار دیگر. این پدیده «انعطافپذیری نقش» نام دارد و اگر بیش از حد شود، به «فرسودگی هویتی» میانجامد. جالب اینجاست که در آزمایشهای fMRI، افرادی که مجبورند مدت طولانی نقاب بزنند، فعالیت قشر پیشپیشانیشان (مرکز تصمیمگیری) تا ۳۰٪ کاهش مییابد. آیا این زنگ خطری برای «از دست دادن خود» نیست؟
راهکار:
این جمله بهطرز هوشمندانهای به «نظریه نمایشی گافمن» اشاره دارد: ما در هر موقعیت نقابی متفاوت برمیزنیم. اما نکته کلیدی این است که گاهی آنقدر در یک نقش فرو میرویم که خود واقعیمان را گم میکنیم. شاید سوال واقعی این باشد: اگر فردا نقابها را برداریم، چه کسی پشت آنها باقی میماند؟