اعتماد، یک بازی پرخطر:
در نظریه بازیها، معمای زندانی نشان میدهد که اعتماد در یک برخورد تکی فاجعهبار است، اما در تعاملات تکرارشونده، استراتژی «چشم در برابر چشم» اعتماد را به سودآورترین انتخاب تبدیل میکند. یعنی اعتماد ذاتاً خطرناک نیست، بلکه بافت رابطه و حافظه جمعی آن را خطرناک یا نجاتبخش میکند. جالب اینجاست که مغز ما برای اعتماد به غریبهها هورمون اکسیتوسین ترشح میکند، همان مولکولی که در عشق مادرانه فعال است. آیا اعتماد یک اشتباه تکاملی است یا زیرکانهترین ترفند بشریت؟
راهکار:
اعتماد شاید یک بازی پرخطر به نظر برسد، اما زیستشناسان تکاملی میگویند این «بازی» تنها مسیر بقا و پیوند در جوامع انسانی بوده است. آن را نه یک قمار، که یک سرمایهگذاری بلندمدت ببینیم: هر بار که اعتماد میکنیم، در واقع روی نسخهای از خود شرط میبندیم که هنوز ساخته نشده است. خطر در خود اعتماد نیست، در ناآگاهی از ظرفیتهای خیانت است؛ پس با حفظ آگاهی، بازی را به یک هنر تبدیل کنید.