چرا آدمها بیارزش به نظر میرسند؟:
در نظریه تبادل اجتماعی، انسانها ناخودآگاه روابط را با ترازوی هزینه-فایده میسنجند؛ اما مغز برای بقا، خطاهای اجتماعی را پررنگتر از محبتها ثبت میکند. سوگیری منفینگری باعث میشود یک خیانت کوچک، دهها مهربانی را از حافظه پاک کند. نتیجه: ما نه آدمها، بلکه نسخه تحریفشدهشان را بیارزش میبینیم.
راهکار:
شاید آدمها بیارزش نشدهاند، بلکه ترازوی ذهنی ما بعد از چند تجربه تلخ، فقط روی خطاها زوم میکند و مهربانیها را از قاب حذف میکند. اگر معیار سنجش را از «سود و وفاداری محض» به «انسانی با نقصهای قابل درک» تغییر دهیم، خیلی از این سیاهیها خاکستری میشوند.