بی‌ارزش شدن آدم

چرا همیشه در دسترس بودن دل آدمارو می‌زند؟:

در روانشناسی یادگیری، قوی‌ترین شرطی‌سازی با پاداش متناوب ساخته می‌شود، نه پاداش همیشگی. مغز در انتظار و عدم قطعیت دوپامین ترشح می‌کند، نه در دسترسی تضمین‌شده. اقتصاد رفتاری هم نشان می‌دهد چیزی که همیشه در دسترس است، ارزش ذهنی‌اش کاهش می‌یابد. آیا عشق مدرن به هنر غیبت تبدیل شده است؟

راهکار:

می‌شود این را از زاویه‌ی مرزها دید: مشکل از خودِ در دسترس بودن نیست، از حذف خود برای دیگری است. آدمی که زندگی مستقل، خواسته‌ها و «نه» گفتن‌های خودش را دارد، حضور پیوسته‌اش هم کسل‌کننده نمی‌شود.