وقتی جنگجوی خوبی هستی اما هدف ارزش جنگیدن ندارد:
در روانشناسی به این پدیده «ناهماهنگی شناختی» میگویند: تو خودت را یک جنگجوی قدرتمند میدانی، اما مدام برای هدفی میجنگی که در عمق وجودت میدانی بیارزش است. این تناقض، مغز را مجبور میکند یا تصویرت از خودت را بشکند یا هدف را رها کند. جالب اینجاست که بسیاری از افراد اولی را انتخاب میکنند: خودشان را ضعیف میپندارند تا مجبور نباشند بپذیرند که سالها برای یک سراب جنگیدهاند. سوال اینجاست: آیا شجاعت ترک یک هدف بیارزش، از شجاعت ادامه دادن به آن بیشتر نیست؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک رابطهٔ یکطرفه بیرون آمده. اگر حس میکنی انرژیات را برای کسی میگذاری که ارزشش را ندارد، شاید وقتش رسیده که هدف را عوض کنی، نه جنگجو بودن را. گاهی بهترین پیروزی، ترک میدان نبرد است.