بارش شعر

دلتنگی عاشقانه؛ غزل بی تو دلش می‌گیرد:

مطالعات علوم اعصاب نشان می‌دهد همان مدارهای درد فیزیکی هنگام دلتنگی فعال می‌شوند؛ پس «دل گرفتن غزل» فقط استعاره نیست. در ادبیات کلاسیک هم غزل قالبی برای درد فراق بود و ریتم باران با ضربان قلبِ مضطرب هماهنگ است. انگار باریدن شعر و باریدن ابر هر دو از یک ابرِ گرفته می‌آیند. آیا مغز ما عاشقانه‌ها را به‌عنوان مکانیسم بقا ساخته است؟

راهکار:

اگر غزل بی‌او دلش می‌گیرد، او را جانشین خودِ شاعر بگیر: غزلی که شاعر رهایش کرده و حالا از او می‌پرسد «به کجا می‌روی؟». این چرخش دیدگاه، بیت را از یک ابراز عاشقانه به گفت‌وگوی شاعر با شعر تبدیل می‌کند؛ برای ادامه، می‌توانی جواب غزل را هم بنویسی.