باران توی تصور

رسیدن به تو در خیابانی که نیست: شعری از خیال و باران:

وقتی در خیال خود زیر باران قدم می‌زنی، مغزت نواحی حسی حرکتی مشابهی را فعال می‌کند که گویی واقعاً باران روی پوستت می‌بارد. این پدیده «ادراک شبیه‌سازی‌شده» نام دارد و مرز بین واقعیت و تخیل را به شدت باریک می‌کند. شاید به همین دلیل است که دلتنگی برای خیابانی که نیست، این‌قدر جانکاه احساس می‌شود.

راهکار:

این شعر تصویری از قدرت خیال است؛ جایی که نبودن باران و خیابان، مانع عشق نمی‌شود. شاید این تخیل، راهی برای زنده نگه داشتن عشق در نبودش باشد.